Kədərli hekayə

Dayısıgilə fermadan gəlmişdi. Gələn kimi də qonşu kənddə bir qıza vurulmuşdu. Vurulan kimi də qızgilin telefon nömrəsini tapmışdı (Dayısı oğlunun əlini üzündə qoymuşdu onun bu fərasəti). Tapan kimi də qıza zəng edib ürəyini açmışdı. Ürəyini açan kimi də qız ağzından vurmuşdu, “fermanın eşşəyi” demişdi. Deyən kimi də dəstəyi asmışdı. Amma onun xətrinə dəyməmişdi bu söz. Ferma və eşşək. Bu sözlər təhqir kimi görünməmişdi ona. Eşşəyini sevirdi, hətta indi onunçün darıxırdı da. Bakıda oxuyan dayısı qızı da Barış Manço adlı bir türk oxuyanının (İbrahim Tatlısəsdən başqa türk oxuyanı tanımırdı. Onu da çoban yoldaşı Əhliman kişiyə oxşadırdı deyə, yadında qalmışdı - lopabığ) “Arkadaşım eşşək” mahnısı olduğunu da demişdi. Tez telefona cumub bu informasiyanı yubanmadan sevdiyi qıza çatdırmışdı. Qız bir müddət dinməyib, sonra yalnız “off” demişdi və dəstəyi yerə qoymuşdu.

Əsgərliyə getməliydi deyə, anası göndərmişdi onu kəndə. Hərbi komissarlığa da gedib dəymişdi artıq. Demişdilər bir həftədən sonra burada ol. Onun sağlamlığını çox tərifləyən həkimlər xeyli məzələnmişdilər. İtdən, atdan, qoyundan sual verib onun cavablarına gözlərindən su gələnə qədər gülmüşdülər. O, yenə də inciməmişdi. Qoçların qoyunları yanlamasının bu dərəcədə gülüşə səbəb olmasına təəccüb eləmişdi ancaq. Vəssalam.

Onun özünəməxsus əsgərlik xəyalları vardı. Vətənpərvərlik, düşməndən qisas almaq-filan, “vətən anadır” kimi şeylər onunçün anlaşılmaz idi. Dayısıgilin televizorundan tez-tez belə sözlər eşidirdi. Gülməyi tuturdu. Bircə şey bilirdi. Əgər ermənilərin qabağına durmasa, gəlib onların da fermasına çatacaqlar. Nə qalıb, budu buradı. Onun quzularını şişə taxacaqlar. Anası, bacıları da tez qaça bilməsələr, əsir aparacaqlar hamısını. Buna yol vermək olmazdı. Onları çox istəyirdi. Ona görə də gedib erməninin qabağında dayanmaq lazımdı düşünürdü. Heç qorxmurdu da. Bir damcı da. Komissarlıqdakı həkimlərə də demişdi ki, ermənilər harada çoxdu, məni ora göndərin. Həkimlər, o, gələndən bəri ilk dəfə ciddiləşmişdilər. Ardınca da kədərlə gülümsəmişdilər. Ağsaqqal göz həkimi isə:“sağ ol, bala” - demişdi ona. Sonra kövrəlmişdi kişi. O da təəccüblənmişdi yenə.

Amma əsgərliyə mütləq qız sevib getmək lazımdı. Əhliman kişinin oğlu demişdi bunu. Qız sənə məktub yazır, sən də səngərdə soyuqdan büzüşəndə o məktubları çıxarıb xəlvətcə oxuyursan, qızınırsan (Məktubun adamı necə qızındırması ona çatmasa da, yenə də Əhliman kişinin oğluna inanırdı, 9 sinif oxumuşdu, havayı deyildi ki). Amma elə eləyirsən ki, komandir görməsin kibrit yandırdığını. Adamın anasını ağlar qoyar. O da qoymasa, erməni snayperi mütləq ağlar qoyar Yazgül arvadı. Hə, demək, qız sənə yazır, sən də qıza. Dağ çiçəklərindən də qoyursan məktubun arasına, göndərirsən. Ehh, fermada olanda elə istəyirdi ki, bir dənə sevdiyi qız olsun, ona əsgərlikdən məktub yazsın. Hətta buna görə bir-iki cızmaqara da eləmişdi. Məşq kimi yəni. Xətti eybəcər olsa da, düz yazdığına əmin idi. 5-ci sinifdə Aliyə müəllimə özündən çıxıb uşaqların hamısına:“qanmaz, şüursuz it küçükləri” - desə də, onu belə söyməmişdi heç vaxt. Yazdığına baxar, ona baxar, “yazıq balam” deyib, ah çəkərdi. O da qərara gəlmişdi ki, söyüşlük deyil yazısı.

İstədiyi yar idi, yetirmişdi pərvərdigar. Ayağını artezianın başına qoyan kimi gözü qızı tutmuşdu. Gözəl qız idi – ağappaq. Heç elə bil gün işığı görmürdü canı yanmış. Eşqindən ilk xəbər tutan dayısı oğlu:“ə, səyləmə, sənin tayın deyil” – demişdi. Başqa qızlar göstərmişdi ona. Amma o bəyənməmişdi. Hamısı arıq-uruq, qara qızlar idi. Onun məktub yazacağı qız isə mütləq ağ olmalı idi. Güləndə də yanaqları yumrulanmalı idi. Nəsə ağlına belə dolmuşdu da, neyləsin?

Bir həftəni iki kəndin ortasında qaldı. Heç qoyun otaranda bu qədər yorulmurdu. Onu yoran əslində yol deyildi, oturub gözləmək idi. Ondan şübhələnməsinlər deyə, gedib-gəlib artezian suyu içməkdən köpmüşdü. Qız da hələm-hələm suya gəlməzdi. Gələndə də başında bir dəstə qız. Amma onsuz da yaxınlaşmağa “dux”u çatmazdı.
Ümid yenə telefona idi. Evin camaatı dağılan kimi sarılırdı dəstəyə. Qız neçə dəfə ona demişdi ki, ağlını başına yığ, səndən böyüyəm, özüm də Bakıda oxuyuram. Bir gün də hələ qayıtdı ki, istədiyim var. İnanmadı. “Göstər, görüm, kimdi o elə” - demişdi hirslə. “Bakıdan gələcək bu günlərdə. Görərsən, döydürəcəm səni” - demişdi qız da, sonra da gülmüşdü ucadan. Bu da fikirləşmişdi ki, qız qəsdən belə deyir.

Dayısı iki baş inək almaq istəyirdi. Bir az pul da yığmışdı. Onunla da məsləhətləşmişdi təcrübəli adam kimi. Sonra da heyfslənmişdi ki, bazara gedənə qədər səni aparacaqlar. Bu da:“Gedib deyərəm 1-2 gün gözləsinlər də, nə qaçhaqaçdı?” - demişdi. Dayısı da onun başına karlı bir qapaz çəkmişdi, arxasınca da bacısının qarasına deyinmişdi ki, sənə dedim, o xaraba fermaya köçmə. Uşaqların küt oldu getdi. O başa düşdü ki, bu, “belə şey ola bilməz” deməkdi.

Yenə arteziandan su içirdi. Ağzı suda, gözü qızgilin doqqazında. Qız çıxdı. Sevindi. Arxasınca ucaboy, maviköynəkli, qalstuklu, bakenbardları (uşaqlar qısaca olaraq onlara “bak” deyirdilər) çənəsinə çatan bir oğlan da çıxdı. Sevinmədi. Həyatının ilk qısqanclığını yaşadı. Qəsdən artezianın başında durub gözlərini onlara zillədi. Ürəyi hələ belə qəzəb görməmişdi. Heç 10 quzusunu sel aparanda belə çoşmamışdı. Özünə təəccüblənəcək halda deyildi. Fikri cütlükdə qalmışdı. Onlar şirin-şirin söhbətləşə-söhbətləşə onun yanından keçib dükana girdilər. Çıxanda əlləri dolu idi. Dükançı Əlinin çox sevdiyi, amma kənd camaatının heç sevmədiyi banan torbası oğlanın əlindəydi. Onun gülərək: “İnanmazdım kənddə də banan satırlar” - deməsini açıqca eşitdi. Qız da nazlanıb:“Sən kənd haqqında yanlış təsəvvürlərə maliksən, əzizim” - dedi. Cümləni tam başa düşməsə də, “əzizim” ona bəs eləmişdi. Hirsindən göyərmişdi. Onun tuşuna çatanda qız addımlarını yavaşıtdı. Bic-bic gülümsədi. Gözlədi ki, qız hədəsini yerinə yetirsin, sevgilisinə nişan versin onu. O da salsın ayağının altına bu ağ gədəni. Onun ağ kişidən, bir də qara arvaddan heç xoşu gəlməzdi. Amma qız heç nə demədi. Eləcə deyə-gülə, rəvan yerişlə qayıdıb girdilər həyətə.

Nəsə eləməliydi. İçinə yığılmış hikkə çıxmalıydı. Onun xəyallarını dağıtmış bu ağ gədəyə mütləq nəsə eləmək lazım idi. İşin dalını-qabağını fikirləşmədən qucağına daş doldurub yamacdan qoyun qaytarırmış kimi qızgilin darvazasının qabağındakı böyük, qara maşını daşlamağa başladı. Tappatapa bayıra çıxmış qızın atasını görən kimi qaçdı. Özünü birtəhər həyətə saldı. Tövşüyə-tövşüyə pilləkənlərlə evə qalxıb içəri keçdi, qapını arxadan bağladı. Hələ indi çatdı ona elədiyi. Dayısı onu öldürəcəkdi. Bivec atasını, mağmun anasını söyəcəkdi.

Qızın atası artıq həyətdə idi. Əl-qolunu ölçə-ölçə dayısına olub-keçəni danışırdı. Kişi hirsindən əsirdi. Dayısı başını aşağı salmışdı. Sonra dayısı onu səslədi. Ürəyi ayağının altına düşdü. Amma day qaçmağa yer yoxuydu. İşin səbəbini soruşsalar, nə deyəcəkdi? Sakitcə evdən çıxdı. Qızın atası onu görüb daha da bərkdən qışqırmağa başladı. Dayısı onu sakitləşdirməyə çalışırdı. “Ağsaqqal, sən Allah, bağışla bunu. Bir qələtdi eləyib. Heç nədən başı çıxmır. Fermadan gəlib” – dedi dayısı. “Ferma” sözü bir ovsuna dönüb kişini necə sakitləşdirdisə, lap məəttəl qaldı. Ferma qanının arasına girdi. Kövrəldi. Darıxdı ferması üçün. Kişi başını bulayıb: “dəlinizə yiyə durun da, a balam” – dedi və darvazadan çıxdı. İndi məhşər ayağı idi. Dayısının gözü dönmüşdü. Ətrafa boylanıb onu döymək üçün bir şey tapmaq istəyirdi ki, arvadı özünü yetirdi. “Qurban olum, dəymə” – dedi. “Əsgər gedir, kim bilir nolacaq, körpənin başına nə gələcək o xarabada” – dedi, gözünün suyunu sildi. “Əsgər” sözü də dayısını yumşaltdı. Bu sözün də sehirli qüvvəsi varmış. Heç nə anlamırdı. Dayısı gözüyaşlı arvadına baxıb donquldandı, dodağının altında söyə-söyə hirslə həyətdən çıxdı.

Sabah gedirdi artıq. Bu gün çıxartdığı oyuna görə keç kim onunçün xüsusi canfəşanlıq göstərmirdi. Təkcə dayısı arvadı kövrələ-kövrələ boxca tutur, məsləhətlər verirdi ona:”Əlinə keçəni ye, əynini qalın geyin, çatıb rahlanan kimi məktub yaz, yaza bilmirsənsə, yoldaşlarına de yazsınlar...”. Sakitcə:“Yaza bilirəm” - dedi. Hərçənd, artıq məktub yazmaq məsələsindən sidqi sıyrılmışdı. Əgər fikirlərini bəzək-düzəkli çatdıra bilsəydi, dayısı arvadına deyərdi ki, dünyam dağılıb, bibi, dünyam, sən məktub yazmaqdan danışırsan. Amma o belə danışa bilmirdi. Şairlər demiş, göz yaşları içinə axırdı. Gecəni yata bilmədi. Əhliman kişinin oğlunu da söydü, özünü də.

Səhər tezdən evdən çıxanda bildi ki, dayısı inək üçün yığdığı pulu qızın dədəsinə verməli olacaq. Qonağın maşını pis günə düşmüşdü. İçi daha da ağırlaşdı. Başqa vaxt olsaydı, dayısı onu ətyeməz eləyərdi. Amma indi əsgər gedirdi. İndi ona dəymək olmazdı. Bircə Allah bilir, onun başına nə gələcəkdi.

Amma o bilmədi ki, ayın sonunda dayısı onun bivec atasının, mağmun anasının nəslində adam qoymayıb. Özü gedib fermada dişinin dibindən çıxanı deyib onlara. Belə axmaq oğul böyütdüklərinə görə söyüşün birini bir qəpikdən xırıd eləyib. Amma onun arxasınca bircə kəlmə də artıq-əskik danışmayıb. Əsgər idi axı.

Dayısına bir təqaüdlük telefonpulu gəlmişdi. Yazıq haradan biləydi ki, birinin toyuğu o birində yumurtlayan, toyu-yası bir olan bu kəndlər başqa-başqa rayonlara tabedi?. Bilsəydi belə, guya zəng eləməyəcəkdi? Hər kəsin heç nəyi görmədiyi, görmək istəmədiyi bir vaxtı olur, mütləq olur.

Nəyi kədərliydi bu hekayənin? Necə bilirsiz, ilk dəfə vurulmaq, həm də özündən böyük və gözəl bir qıza vurulmaq, onu hansısa qalstuklu, baklı ağ oğlana verib ümidsizlik içində əsgər getmək, səngərdə oturub erməninin yuxuqaçıran gülləbaranı altında soyuqdan büzüşə-büzüşə mövcud olmayan adamdan ümidsizcəsinə məktub gözləmək kədərli deyil? Məncə, kədərlidi. Ümidsiz olan hər şey kədərlidi.

Satqınlar və tüpürülmüşlər

Onu kompüteri satdı. Daha doğrusu, kompüterdən yaxşı baş çıxarmamağı. Demə, bütün şəxsi məlumatları silməyibmiş. O, gedəndən sonra hamı bildi ki, (admin ağzıyırtıqlıq eləmişdi) Əli pornosayt ölüsüymüş. Hamı dalınca tüpürdü onun.

Sevdanı Əli satdı. Daha doğrusu, Əlini yaxşı tanımamağı. İşdən çıxandan sonra 5 adamdan xəbər göndərmişdi ki, mənim 10 manatımı qaytarsın, ehtiyacım var. Sevda hamıdan çox tüpürmüşdü onun dalınca.

Şəbnəmi Sevda satdı. Daha doğrusu, Sevdanın telefonu. Evdə bilməsinlər deyə, gizli görüşdüyü türk tələbəyə Sevdanın nömrəsini vermişdi ki, ancaq iş vaxtı danışsınlar. Sevda da telefonu otaqda qoyub getmişdi. Qızlar da türk tələbənin açıq-saçıq mesajlarını oxuyandan sonra Şəbnəmə tüpürmüşdülər. Şəbnəm də hirsini Sevdaya tökmüşdü, Sevda da nəyəsə görə Əlinin dalınca söymüşdü, sonra tüpürmüşdü.

Əlisə təzə iş yerində oturub özünü deyil, axmaq kompüterini söyürdü. Ürəyində. Çünki, təzə iş yerinə təzə gəlmiş, əndamı Cola butulkasına oxşayan gözəl menecer xanımı artıq qaralamışdı və xanımın yanında mənfi imic qazanmaq istəmirdi. Amma bol-bol söysə də, ürəyində də olsa, tüpürə bilmirdi. Çünki ürəkdə tüpürmək olmurdu.

Gözəl menecer xanımı ayaqqabıları satdı. Daha doğrusu, ayaqqabılarının hündür dabanları. Bir gün dəhlizdə dayanmış Əlinin bütün diqqətini üzərində hiss elədiyindən nazı-ədası dəhlizin 2x10 ölçüsünə sığmamışdı, bir anlıq yerişini itirib hündür çəkmələrinin üstündə dayana bilməmiş və ayağı büdrəyib balacana aşmışdı. Əli də sevinə-sevinə (çox güman ki) yüyürüb xanımın qolundan tutmuşdu ki, ayağa qaldırsın, bu dəm ağzıaçıq çantadan döşəməyə bir “Slims” düşmüşdü. Əli də o vaxtdan xanımın gözəlliyini görməz olmuşdu.

Həmin bu “Slims”i də Şəbnəm satmışdı menecer xanıma. Şəbnəm çəkmirdi, Sevdanın siqareti idi. Həmişə onun çantasında saxlayırdı ki, işdə siqaret çəkənlər istəyəndə:“Yoxumdu” – deyə bilsin. Məlum hadisədən sonra bu “Slims”i bir partidə yenicə tanış olduğu menecer xanıma bağışlamamışdı, satmışdı, acığa, zarafata salıb, Sevdadan heyif alırmış kimi.

Admin bədbəxt isə özü-özünü satdı. Daha doğrusu, huşsuzluğu satdı onu. Serveri açıq qoyub getmişdi və səhəri günü köməkçisi gəlib onun hamının İnternet limitindən oğurladığını görmüşdü. O da admindən bütün heyiflərini çıxmaq üçün (admin həmişə ona “monqol gədə” deyərdi qızların yanında) bilərəkdən aləmə duy vurmuşdu və hamı adminə tüpürmüşdü həmin gün.

Həmin gün heç gözlənilmədən bala adminə də tüpürmüşdü hamı – satqınlıq eləmişdi axı. Çox da ki onların xeyrinə olmuşdu bu satqınlıq...

Çevrə qapanmışdı.

10.12.2008

Pintoş

Cavidan üçün

Həə, bu hekayə yazıldı və heç redaktə olunmadı. Daha doğrusu yazılacaq və redaktə olunmayacaq. Pinti hekayə olacaq bu. Hələ bilmirəm məzmunu nə olacaq, amma olacaq. Bəlkjə də bir uşaq hekayəsi, bəlkə də böyüklər üçün. Bəlkə də heç kim üçün, elə-belə özüm üçün.
Görək hələ.

Demək belə. Onun masasının üstü həmişə pinti olardı. Özü də pinti geyinərdi, çirkli olmadığı gün paltarı ilk geyindiyi gün idi.hara tərpənsə pintilik eləyərdi. Amma direktor onu qovmazdı. Hələ diroktoru spyürdü də ha üzünə, yenə qovmazdı. O yaxşı dizayner idi. Çox yaxşı dizayner idi. Onun yaxşlığı işi sürətlə və yaxşı görməyində idi. Amma pintiydi. Özü də bundan heç narahat olmazdı. Çünki bunu kişiyə yaraşan iş hesab edərdi. Arvadam, hər gün daranam deyərdi. Yemək yeyib üstünə silərdi. Ayda bir dəfə çimərdi qışda, yayda həftədə bir dəfə. Qısası, o pinti adamıydı.

Müştəriləri də görən gözü yox idi. Onu heçş vaxt görüşlərə aparmazdılar. Mazqadyor müştərini ordaca söyüb durub gəllərdi. Ona görə də oturduğu yerdən tərpətməzdilər. Gətirib verərdilər işi, başa salıb gedərdilər. Vəssalam. Dediyi vaxtda da təhvil verərdi işi.

Amma hamı onu çox istəyirdi. Hətta hər gün söydüyü direktor da. Qızlara ən yüngül sözü eşşək olardı. Çox yekəpər olduğundan bütün oğlanların kürəyini yerə vurardı. Heç kim onunla bacarmazdı. Amma ürəyi yumşaq idi. Bir dəfə hind kinosuna baxıb ağlamışdı işdə. Heç kimdən də utanmamışdı. Sonadək gözünün suyunu silə-silə baxmışdı. Dəsmalı da heç vaxt olmadı=ğından köynəyin qollarına silmişdi burnunun, gözünün suyunu. Qızlar belə duyğusallanıb gülə bilməmişdilər ona. əksinə davam gətirə bilməyib onun göz yaşlarına başlamışdılar ağlamağa. Film bitəndən sonra da Ratxanın faciəvi həyatı onların gözündə su qoymamışdı. əgər direktor gəlib çıxmasaydı mərsiyə də deyəcəkdilər yəqin bu ağlaşmada. Yaxşı ki, kişi özünü vaxtında yetirdi. Yanında da blatnoy bir müştəri. hamı özünü ələ alıb işə davam eləsə də, Pintoş (ləqəbi idi) bir müddət burnunu çəkmişdi. Müştərini diqqətlə dinlədikdən sonra da təndirə çörək yapmalı olan nənəyə sari geyindirmişdi. Direktor da cin atına minmişdi və iki gün düşməmişdi. Amma yenə qovmamışdı onu.

Dünya gül kimi fırlandığı vaxtda o bir qızı sevəsi oldu. Məlum oldu ki, onun sevgisi də pintidi. Adda-budda. Mehriançılıq olmayan, söyüş dolu, qarşıq, heç kimin baş açmadığı. Diqqətsiz, kobud, gülsüz-çiçəksiz bir sevgiydi bu sevgi. Qıza da dəstə-dəstə gül şəkilləri əvəzinə yeni çıxan printerlərin, laptopların şəkillərini göndərərdi, özünü paylaşardı yəni.

Bəs onun kimisə sevdiyini nə bilmişdik? Dəhşətli hadisə üz vermişdi. Hamı “don” əmri almış kimi donmuşdu həmin gün. Şırhaşır yağa yağışlı bir gündə işə təptəzə kostyumda və ayaqqabıda gəlmişdi, saçlarını tağ ayırmışdı. Direktorun belə nəfəsi tutulmuşdu onun bu halından. Oğlanları göndərmişdi onun yanına ki, görün xəstələnməyib ki. qızlarsa həmişə kimi bic çıxmışdlar və demişdilər ki, xeyir a, narahat olmayın, Pintoş aşiq olub sadəcə. Sonra da fəlfəsə açmışdlar ki, adam aşiq olanda olduğu kimi olmur, dəyiir, içi də çölü də...direktor qızların üstünə qışqırıb ağızlarını yummasaydı, fəlsəfə dərsindən bütün kişi tayfası 2 alacaqdı işdə. Direktor cəld trpəndi incavara.

Nə isə. Sonra yaxşı ki, vəziyyət bizim xeyrimizə düəldi. Məlum oldu ki. qız gözəl bir gediş eləyib. Bir gün bizim Pintoşa deib ki, mən səni olduğun kimi sevmişdim axı, bu nədi, ütü ağzından çıxmısan elə bil. Pintoş da çox sevinib və elə ordaca 200 dollarlıq pencəyini sərib bulvarda yaşıl otun üstünə qızla oturub bulka yeyib dənizə baxa-baxa.

Hər şey yaxşı gedirdi. O həmişə kimi idi və hamımız rahat idik. Sonra nə oldusa Pintoş yavaş-yavaş pintoşluqdan çıxmağa başladı. Daha nə qızlara kobudılq elədi, nə direktora söydü, nə oğlanları boğazladı. Nə kompetürin qabağında yemək yedi. Adi bir adam oldu. Günbəgün belə oldu ha. Qəfil dəyişsəydi yenə nəfəsimiz tutulacaqdı. Indi də bunun dəridni çəkməyə başladıq. Görəsən nolub bizim Pintoşa. Qızlar dedi ki, yqin toyun fikri alıb bunu. O qədər xərc-xəsarəti var ki. bu dəfəsə fəlsəfəni oğlanlar açdı. Dayanın a, qandığınız elə bura qədərdi. Nə toy? Nə xərc? Bizim Pintoşu atıb qız. Adam atılanda dəyişir, içi də, çölü də, başqa cür olur. Havası alınır. Orbitindən çıxır. Sevginin edə bilmədiyini atılmaq eliyir...direktor bu dəfə də oğlanların ağzını yuması oldu. Özü də əlini ürəyinin üstünə qoyub. Kresloya çıküb, valerian içib. Dostları deyirdilər ki, direktor cavanlığında çox deyib-gülən oğlan imiş şirindil, ürəyiaçıq. Hamı da onu sevərmiş. Sonra nə oldusa, day deyilən kimi olmayıb...

Işə bax ki, direktoru belə vəziyyətdə qoyub müzakirələri davam elətdirdilər. Bu dəfə qızlı-oğlanlı hamı bir yerdə fəlsəfə açdı. Hamı ortaq məxrəcə gəldi ki, həyatımız vapşe pintidir. Sevgi var. Ayrılıq var, atılmaq var, ölüm də var, heç nə səliqə sahmanda getmir. Heç nəyin bir düzəni yoxdu. Qarışıqdı həyatmlzda hər şey. Pintoş kimi bir oğlanın da atıldığı bu dünyada yaşamağa dəymir. Qızın biri çıxıb gedəcəm bu xaraba ölkədən dedi. Oğlanın da biri qayıtdı ki, ölkədən gedəssən e, bəs dünyadan hara çıxıb getmək isdəyirsən? Oğlanların fəlsəfədə qızları üstələdiyi açıq-açığına göz qabağöında idi. Amma qızlar da eri çəkilmək istəmirdilər. Ölüm belə bizim cnımızı qurtara bilməz dedilər. Vəı bununla da müzakirələrə nöqtə qoyuldu. Hamı bundan sonra rəngi saralmış direktora tərəf çöndü. Kişi bu söhbətlərdənmi təsirlənmişdi, deyib-gülən vaxtlarımı yadına düşmüşdü, bilinmədi, amma gözləri dolmuşdu.
(Bu abzası səhərisi gün yazdım və qərara gəldim ki, Pintoşu Cavidana bağışlayacam. Niyəsini bilmirəm, heç kim soruşmasın).

Lənət şeytana, mən sevgidən yazmayacaqdım axı. Allaha and olsun! Bir qorxacaq bəndəyəm, yalandan Allaha and içə bilmərəm. Amma bu xaraba dünyada nədən başlayırsan, başla elə gəlib sevgiyə çıxır.

Sevgi cəhənnəm! Biz hələ də bilmirik ki, qız Pintoşu (artıq ləqəbi deyil, bir tarix oldu bu ləqəb) niyə atdı...

Sevgi

...Uşaqlar qorxub qışqırdılar. Böyüklər gözlərində yaş bir-birlərinin üzünə baxdılar. Təəccübdən donmuşdu hamı.
...Səksən yaşlı Gülüş nənə can verirdi. Həyətdə çadır da qurulmuşdu. Oğlu bütün hazırlıqları görmüşdü. Anasını urvatlı götürmək istəyirdi. Qaçqınçılıq olanda nolar. Bircə mollanı çağırmaq qalırdı. Bu neçənci dəfəydi. Arvadın vəziyyəti ağırlaşan kimi hazırlıq görürdü yazıq kişi. Amma görünür Allahdan əmr gəlmirdi hələ.

Həyət, ev dolmuşdu adamla. Arvadlar Gülüşün bu dəfə öləcəyini dəqiq bilirmişlər kimi yerlərini rahatlayıb oturmuşdular. Gülüş isə ölümə can vermək istəmirdi. Arvadlar öz aralarında narazı-narazı pıçıldaşırdılar ki, az, day həştad yaşı var, kötücələrini də görüb, bu arvad niyə Əzrayıla can vermir, nə istəyir bu dünyadan? Kimsə də dedi ki, yəqin, öz torpağında ölmək istəyir də.

Oğlu, altı qızı, böyük nəvələri başına yığışmışdılar. Ağlaya bilən ağlayırdı. Nəsə sayıqlayırdı arvad, amma eşidilmirdi. Gözləri qapalı idi. Ölümlə çarpışırdı. Bir müddət rabitəsiz sözlər pıçıldayandan sonra son dəfə başını qaldırıb bircə dəfə:“Eldaaar” – qışqırdı və huşunu itirdi.

Amma Gülüş yenə ölmədi. Dünəndən gəlib onlarda gecələyən Səfər həkim arvad özündən gedəndə nəbzini tutdu. Başını bulayıb arvadların qışqırığı altında gözlərini qapadı. Əyilib üzünü örtüm deyəndə onun nəfəs aldığını gördü. Kişinin tükləri biz-biz oldu. Ürpəndi. Qıyya çəkib ağı deyən arvadlar səslərini xırp kəsdilər.

Anasının son sözünü eşidən oğlu hirslənib həyətə düşdü. Qızları bir-birlərinə baxıb udqundular. Nəvələr çaşmışdı. Kimiydi bu Eldar? Nəvə-nəticə, qohum-əqrəba arasında bu adda adam yoxuydu. Gülüşün böyük qızı Zəhra uşaqların suallarından başını itirmişdi. Axırda:“Mən nə bilim, qoca arvaddı da, sayıqlayır” – deyib, onları həyətə qovdu. Ağlamağa hazırlaşan arvadlar da kor-peşman evlərinə qayıtdılar.

Axşam nənə yatandan sonra böyük nəvələr Zəhranı bir də sorğu-suala tutdular. Anasının halından hələ də özünə gəlməyən arvad nələr danışdı, nələr.

Kəndin yox e, bütün rayonun adla deyilən gözəli Gülüş öz yaraşığı, igidliyilə ondan az məşhur olmayan Eldara nişanlı imiş. Onların sevgisi, hesab edin, bir məhəbbət dastanı. Hamının gözü onlarda, onlar öz aləmlərində. Gülüşü sevənlər də çox idi, fürsət güdənlər də. Toya sanılı günlər qalmış müharibə başlayır. Hamı kimi Eldar da müharibəyə getməli olur. Gülüşlə əhd-peyman bağlayır, lap o kitablarda deyilən kimi: “Sən məni sevdiyin qədər yaşayacam, məni gözlə” – deyir Eldar. Gülüş də söz verir.

4 il məktublaşırlar. Nə aldığı yaralar Eldarı öldürə bilir, nə də kənddə ona edilən şirnikləndirici təkliflər Gülüşü yoldan çıxarır. Müharibə qurtarır. Evə dönmək məqamında öz kəndlərindən olan bir nadürüst Eldara deyir ki, evdən məktub almışam. Gülüş səni gözləməyib, çoxdan ərə gedib, səni də məktublarında aldadıb bu vaxta qədər. Bu alçağın da Gülüşdə gözü varmış. Eldar inanır cəbhə dostuna. Əli yerdən-göydən üzülür. Qayıtmır kəndə. Elə haradasa Avropada ilişib qalır. Gülüş onu çox gözləyir. İllərlə gözləyir. Axır bu alçaq gəlib deyir ki, səndən ötrü ölürəm, gəl mənə. Eldar qayıtmayacaq, orada evlənib qalıb. Gülüş başa düşür ki, ziyanlıq bundan keçib. Söyüb qovur onu.

Bir müddət də keçir. Gülüşü ailəsi ərə verir. Bir oğlu, altı qızı olur. Əri rəhmətə gedir 20 ildən sonra. Ahıl vaxtında da böyük külfətilə bərabər qaçqın düşür arvad. Gəncliyində yaşadığı bu əhvalatı isə kəndin onunla yaşıd arvadları danışmışdı Gülüşün qızlarına. Onu da demişdilər ki, Eldardan xəbər gətirən o alçaqla ölənə qədər danışmayıb Gülüş. Ölüm ayağında halallıq da verməyib. Öldüyünü eşidəndən sonra da vurub gedib onlara. Hamı onu görüb təəccüblənib. Gülüş ortadakı nəşə yaxınlaşıb, ayaq tərəfində durub lombasıyla tüpürüb meyitin sifətinə. Bir adam bir söz deyəmməyib. Kişinin oğul-uşağı da bilirmiş bunların haqq-hesabını. Hamı arvadın illərdi içində gəzdirdiyi kinin şahidi olub. Nakam məhəbbət yanğısı deyək biz buna...

Beləliklə, nəvələr öyrənir ki, demək, son nəfəsində Gülüş nənə ərini, bircə oğlunu, Türkiyədə oxuyan əziz Vüqar nəvəsini deyil, müharibədən qayıtmamış nişanlısı Eldarı haraylayırmış... Bu dəfə də Əzrayıl aparammadı onu. Özünə gələndən sonra da yorğanı başına çəkib gənc qız kimi saatlarla ağlamışdı Gülüş nənə. O, belə sevmişdi sevdiyini.

Arvad ayağa durmamış çadırı, samovar-qazanı yığışdırdılar həyətdən. Sonralar da heç kim arvadın üzünə vurmadı onun sayıqlamasını. Altmış ildi qaysaq bağlamayan yaraya nə çarə? Gedə bilmirdi Gülüş arvad bu dünyadan. Gözlədiyi vardı...

*

İş yoldaşım danışmışdı bu əhvalatı. Hamı təsirlənmişdi. Naharda yediyimiz bir tikə çörək boğazımızda qalmışdı. Təəccüblənmişdik həm də. İlin-günün bu vaxtı məhəbbət haqqında daha təəccüblü bir şey eşitmək olmazdı.
Birdən-birə haradan yadıma düşdü Gülüş nənə? Heç. Bekarçılıqdan yenə mübahisə edirdik dostlarla “sevgi ölürmü?” mövzusunda. Mən də dedim ki, ölmür...

Qırmızı qutu

- Özünün istədiyin var?

Oğlan gözləmədiyi sualdan diksindi. Onsuz da bayaqdan özündə deyildi. Baxışları parkın o başındakı çinar ağacının üşüyən yarpaqlarında ilişib qalmışdı. Narahatlığı üzünə çökmüşdü. Qızın sualından utanıb başını aşağı saldı. Heç nə demədi. Qıza da elə bu lazım idi. Kişilər haqqında düşündüyü və düşünmədiyi hər şeyi döşədi ilk dəfə gördüyü bu oğlanın qabırğasına. Oğlan deyəndə ki, 35 yaşı vardı, yaşıd idilər...

Ürəyini boşaldandan sonra hirsi soyudu. Oğlanın səsi də çıxmadı. Ona yazığı gəldi qızın.

- Sən heç bir qızı müdafiə edə bilmirsən, səndən ər olar adama?
- Olmaz?

- Qətiyyən!

- ...Nə bilim...

Qız çantasından güzgü çıxarıb saçlarını düzəltdi. Telefonuna baxdı. Kağız salfetlə soyuqdan qızarmış burnunu sildi. Payız artıq özünü göstərirdi.

- Görəsən, sizin tayfanın hamısı acizdi, yoxsa mənim qabağıma belə maygülülər çıxır?

Oğlan barmaqlarını boynunda daraqlayıb başını aşağı salmışdı. Fikri uzaqlarda idi. Bir müddətdən sonra əmin səslə dedi:

- Niyə ki, maygülü olmayan kişilər də var. Sənin bəxtin gətirmir sadəcə.

- Bəxtim olsaydı, oğlan doğulardım. Görərdiz onda əsl kişi necə olur.

- Bu dəqiqə elə. Kişi olsaydın, səni görüb mən toya aparardılar.

- Səndən betəri mümkün deyil! Zorla gərdəyə soxurlar, ağzına su alıb durmusan. O qızın yerinə olsaydım, bir də sənin adını tutmazdım.

- Ona görə evdə qalmısan da...

Oğlan dedi və səsini xırp kəsdi. Qorxa-qorxa çevrilib qıza baxdı. Gözlədiyinin əksinə, qız şaqqanaq çəkib gülməyində idi.

- Allah səni güldürsün, bəs sən bilmirsən ki, evdə qalmaqdan ziyan yoxdu, əsas məsələ odur ki, çöldə qalmayasan?

Oğlan oturduqlarından bəri ilk dəfə gülümsədi. Tüklü üzü işıqlandı. Qız indi görürmüş kimi məqamı qaçırmadan irad tutdu:

- Görüşə gəlirsən, bir bu üzünəsə əl gəzdirəydin də.

Oğlan da söz altda qalmadı:

- Sən də azca bəzənib-düzənə bilərdin hər halda. Meyitə oxşayırsan.

İkisi də güldü. Şəksiz, kənardan baxanlar onları mehriban ər-arvad, ən azından sevgili sayırdılar. Qoşa əyləşdikləri oturacaq artıq diqqət mərkəzində idi.

- Amma buna da şükür. Düzü, mənə deyəndə ki, 35 yaşındadı qız, gözümün qabağına gombul, üzündən zəhrimar tökülən bir adam gəlirdi. Amma, maşallah, yaxşı qalmısan, 34 zorla verirəm...

- Məni demirsən. Qarnından yana ayağının altını görməyə həsrət bir daydayla görüşəcəyimdən halım xarab olmuşdu.

Yenə güldülər.

- Bayaqdan oturmuşuq. Bəlkə gedib bir çay içək?

- Ürəyim istəmir nəsə... Birdən elə bilərsən səndən utanıram ha.

- Yox, əşi, 35 yaşında görüşə çıxandan utanmaq gözləmirəm.

- Bu yaş məsələsi sənin yaralı yerin imiş ki. Könlündən 15 yaşında növrəstə qumru keçir yoxsa?

- Niyə də keçməsin? Nolub mənə?

- Day sənə nolmalıdı ki? 35 yaşında zorla görüşə göndərirlər.

Qırışıqları açılmışdı. Artıq özlərini rahat hiss edirdilər.

- ...Onun neçə yaşı var?

- ...35...

- İndi desəm, boynunu yerə soxum, məndən inciməzsən?

- Düz sözdən niyə inciyim ki?
- Boynunu yerə soxum onda.

- Ağzın şirin olsun.

Anasından keçəmmədi yenə. Razılıq verdi “Uriset uşağı”yla görüşməyə. Fikirləşdi ki, bir eyib tapacaq onsuz da. Bundan da qurtulacaq. Birinci dəfə deyildi ki. Amma bu “Uriset uşağı” keçiləsi uşaq deyildi. Ortaboy, suyuşirin, məzəli oğlan idi. Qanı qaynayırdı ona. Hətta yaşını da vermək olmurdu.

- ...Sinif yoldaşı olmuşuq onunla. Söz vermişdik bir-birimizə. Hələ də oturub məni gözləyir. 12 ildi Moskvadayam. Neçə dəfə xəbər göndərdim ki, çıxıb ərə getsin. Anam onu görmək belə istəmir. “Yox” - dedi, evdə qarıyıb öləcəm” - dedi. O da istəyirdi ki, heç olmasa, mən evlənim. Mən də evlənəmmədim.

- Qəşəng deyil?

- Qəşəngdi...

- Anan niyə bəyənmir ki?

- Bilmirəm...

- Nə əcəb məndən xoşu gəlib bəs?

- Nə bilim e. Sən də o toyda ortaya düşüb sındırmasaydın, gecəni yatammazdın də.

- Bəs nə. Özümü göstərirəm də camaata. Nə vecinədi e, evdə qalmamısan ha, nə biləsən hamıya müştəri gözüylə baxmaq nədi.

Oğlan ucadan güldü.

- Heç sən də ərə getmək istəyənə oxşamırsan.

- Hmm...bir saat qabaq sən deyən idi. İndi fikrimi dəyişmişəm. Səninki buracanmış. Xoşuma gəldin.

Oğlanın təəccübdən gözləri böyüdü:

- Eləmi??

Qız oturacaqdan qalxıb onun qarşısında dayandı. Birnəfəsə üyüdüb tökməyə başladı:

- Əlbəttə. Demək belə. Məsələni uzatmayaq. Onsuz da çox gecikmişik. Bax, deyirəm, nişan üzüyümü mütləq sifariş etdirəcəm. Neçə ildi elə həsrətlə baxıram, amma düzü bəyəndiyim model yoxdu. Əsas məsələ isə gəlinlik donudur. O, mütləq alınmalıdır! Kiminsə geyindiyini geyinməyəcəm ki bu yaşımda. Nə gözlərini bərəldib baxırsan? Yoxsa bəyənmədin məni?

- ...bəyəndim... - Day onda nə problem var? Ayrıca ev alacaqsan yəqin ki. Neçə ildi Moskvada nəylə məşğulsan, bilmirəm. Ruslara yedizdirmisən hamısını?

- Bir azını...

- Qalanı da elə bəsimizdi. Ev yaxşı olar ki, 3 ya 4 otaqlı olsun.

- Niyə?

Qız barmaqlarını bükə-bükə saymağa başlayanda oğlan da ayağa durdu.

- Otaqların biri mütləq mənim iş otağım olacaq, həm də kitabxanam. Biri qonaq, biri yataq, o biri də uşaq otağı. Mərkəzdə istəmirəm. Zəhləm gedir buranın səs-küyündən. Sakit həyətlərdən biri olsun. Özü də çox yuxarıda olmasın.

- Qulluqçu da istəyirsənmi?

- Ay aman, onda səni lap çox sevərəm.

- Guya indi sevirsən ki, onda da artırasan?

- Artıq başlamışam sevməyə, narahat olma.

Oğlan karıxmışdı lap. Qarşısındakı bu qızdan imtina etmək üçün səbəbi yox idi. Müəllimə. Ağıllı-kamallı. Zarafatcıl. Özü də qəşəng.

- Noldu? Yaxşı, qulluqçu istəmirəm. Onda ara-sıra boyat yemək yeyəcəksən. Çatdırmaq var e işlərin hamısını. İkigünlük bişirəcəm.

- Yaxşı...

- Biz xoşbəxt olacağııııq...

Qız bunu deyə-deyə onun qarşısında dövrə vurdu. Sonra dayanıb oğlanın əllərindən tutdu, gülə-gülə üzünə baxdı.

- Mən buna inanıram. Hələ desən bir-birimizi sevəcəyik də. Başqa cür mümkün də deyil. Hər səhər səni öpə-öpə yuxudan oyadacam. Səhər yeməyi hazırlayacam səninçün. Sənə “balam” deyəcəm. Sən də mənə “quzum”. Etiraz eləmirsən?

- ...yox...

- Hər gün saçlarını da özüm darayacam. Yaxşı darağa gələn saçların var. Yolmasan, qoyaram, sən də mənim saçımı darayasan. Qonaq sevənsən?

- Hə...

- Mən də. Qonaq gedərik, qonaq gələrlər. Evimizi bir bəzəyəcəm ki, balam, hamının ağzı açıq qalacaq. Hər otağın öz rəngi olacaq - sevdiyim rənglər. Yaşıl yaxşıdır qonaq otaqğıyçün, yoxsa mavi?

- ...mavi...

- Mən də elə düşünürəm. Yaşıl oboyu yataq otağına vurarıq. Pərdələr də oboy rəngində olacaq. Özü də çox mebel sevmirəm mən. Evdə nəfəs almaq olmur. Az mebel gətirsəm, anan dalaşmaz ki?

- ...nə bilim...

- Bax, burda korladın! Kişi “nə bilim” deməməlidir. Eləməsə belə, həmişə nə etmək, nə demək lazım olduğunu bil-mə-li-dir! Razısan?

- Razıyam...

- Görürsən sözümüz necə tutur?

- Görürəm...

- ...balam...

- ...quzum...?

- Ay sağ ol!

Oğlan üzünü əllərilə qapayıb bir müddət dayandı. Sonra əllərini üzünə çəkib çarəsizcə köksünü ötürdü. Qız düz onun gözlərinin içinə baxdı.

- Nədi, planlarım xoşuna gəlmədi?

- Gəldi...

- Əla! Onda gəl gedək. Üstündə pulun var?

- Var.

- Deyirəm, univermaq bağlanmamış üzüklərə baxaq.

- Sən ki sifariş etmək istəyirdin?

- Bax belə. Diqqətli adamları sevirəm. Yaddaşın yerindədir, maşallah.

- Bu boyda bəlanı necə unudum?

Oğlan bunu dedi və qabağa düşüb getməyə başladı. Qız ucadan gülüb qaçaraq özünü ona yetirdi. Səs-küylə oynayan uşaqlara dolaşa-dolaşa Fəvvarələr meydanıyla üzüyuxarı qalxmağa başladılar. Qız oğlanın qoluna girdi. Oğlan təəccüblə çevrilib ona baxdı. Gülümsündü. Başını buladı. Amma dinmədi. Beynində hər şey qarışmışdı. Hadisələr nəzarətindən çıxmışdı. Görüşə gələndə fikrində tutmuşdu ki, bu qarımış qıza elə sifət göstərəcək, yazıq gəldiyinə peşman olsun. O, məsələni tez həll edib yubanmadan Moskvaya qayıtmağı düşünürdü. Biletini də almışdı. Amma indi tanımadığı bu qızın yanına düşüb üzük almağa gedirdi. Doğrudan da onunku buracanmış.

Univermaqda qələbəlik idi. Sıraların arasıyla yavaş-yavaş gəzinib üzüklərə baxır, qiymətlərini soruşur, bəyənmək üstündə mübahisə edir, sonra mübahisəyə səbəb olmuş üzüyü satıcıya qaytarıb yollarına davam edirdilər. Axır oğlan birini bəyəndi. Qızın da xoşuna gəldi.

- Ok, sifarişdən vaz keçdim. Bunu götürürük.

Satıcı oğlanla azacıq qiymət sövdələşməsi edib üzüyü aldılar. Qırmızı qutunu da hədiyyə verdilər nişanlılara. Gülə-gülə univermaqdan çıxıb dayanacağa yol aldılar.

- Amma məni yaman xamladın ha. Bəs mənim üzüyüm hanı?

- Bir az pul yığmışam. Qoy maaşımı da versinlər, üstünü düzəldib alacam da. Səni üzüksüz qoymayacam ki. Özü də barmağından çıxarmazsan. Hamı görsün ki, sahibin var.

- Sahibim?!

- Sahibin!

- Olsun.

Avtobus dayanacağına çatana qədər qız yenə dil-boğaza qoymadan planlarından danışdı. Məlum oldu ki, bal ayı üçün elə Bakıya da razıdı. Amma onu Türkiyəyə aparsa, əla olar. Oğlan razılaşdı. “Pulumuz qalsa, mütləq” - dedi.

- Sən elə belə sözəbaxansan, yoxsa toyacan özünü fağır göstərirsən mənə?

- Yox, elə belə fağıram mən, səsimin zil yerini hələ eşidən olmayıb.

- Amma mən elə də fağır deyiləm. Qorxma, döyməyəcəm səni. Vursam da elə yerindən vuracam, görünməsin.

Oğlan gülüb mehriban nəzərlərlə qıza baxdı. Qızın gözlərindən cin tökülürdü. Amma bu işım-işım yanan gözlər lap dərinliklərindəki kədəri gizlədə bilmirdilər. Nəsə soruşub onun sevincini qaçırmaq istəmədi. Zarafata davam elədi:

- Mən də anama deyəcəm.

- Nə? Sən heç mənim anamı görmüsən? 120 kilodu e. Sındırar sənin ananı.

Gülüşdülər yenə. Oğlana birdən elə gəldi ki, bu qızı yüz ildir tanıyır. Bu qız elə onunla birgə olub bütün omrü boyu. Qıza deməsə belə onun arzuları elə həm də öz arzuları idi əslində. İçindəki sıxıntı yoxa çıxdı. Bir anlıq o da bu qızla xoşbəxt olacağına inandı.

Dayanacağa çatan kimi qız yavaşca oğlanın qolunu buraxdı, başını qaldırıb diqqətlə onun üzünə baxdı. Gözlərinin dərinliyində zorla gizlətdiyi kədər yuvasından çıxıb bütün simasını bürümüşdü.

- Kimisə gördün? Day biz nişanlıyıq axı.

- Gördüm...

- Kimi?

- Onu...

- ??

Oğlan təəccüblə ətrafa boylandı. Qız oğlanın gözlərinin içinə baxmaqdaydı. Özünü görmək istədi, yoxuydu. Gözü yolda qalmış bir qız vardı orda. Yəqin ki, heç vaxt da görməyəcəkdi özünü bu oğlanın gözlərində.

- Sən mənə inandın?

- Nə mənada?

- Danışdığım cəfəngiyyata?

- Necə bəyəm?

- ...əslində...danışdıqlarım doğru idi...yəni arzularım, xəyallarım idi onlar...yaşıl rəngli yataq otağı...kitabxana...hər səhər darayacağım saçlar...

- Burada qeyri-adi nə var ki?

- Qeyri-adi deyil...sadəcə, bunların sənə dəxli yoxdu...

- ??

- Mənim arzularımın sənə heç bir dəxli yoxdu! Onlar elə mənim arzularımdı. Ürəyimdə qalan arzular. Bəlkə də onlar artıq kif atıb.

Oğlan nə deyəcəyini bilmirdi. Matdım-matdım qıza baxırdı. Çaşıb qalmışdı. Bu qız nə oyun oynayırdı onunla?

- Nə gözünü döyürsən? Sən inandın ki, mən sənə ərə getmək istəyirəm? İnandın ki, mən gözlərində özümü görə bilmədiyim, əllərinə toxunanda həyəcandan titrəməyən adama arvadlıq eləyə bilərəm? Gözünün də, ürəyinin də içində başqası var...mənlə yaşıd biri...onun da xəyallarında bir yaşıl rəngli, olsun qırmızı rəngli, dəxli nədi ki...yataq otağı var, sevimli əri, uşaq otağında yatan körpələri var...onu düşündünmü? Mən 25 illik sevgidən bir anda vaz keçə bilən birinə necə inanım?

Oğlan susurdu.

- Bu üzüyü də o qız üçün aldım. Apar, qarşısında diz çöküb:“Arvadım ol” - de. Gözəl gəlinlik donu al onunçün. Onu xoşbəxt elə. Başa düşürsən? O qızı da götür, çıx get burdan. Apar onu uzaqlara. Səni zorla gərdəyə soxmaq istəyənlərdən uzaqlara qaçır onu. Bu qədərmi acizsən? Heçmi vicdanın yoxdu sənin??

- ...var deyəsən bir az...

- Olan-qalanını da itirməmiş rədd ol get! Götür sevdiyini də, get. Qorxma, hamıya deyəcəm ki, xoşuma gəlmədi. İtə oxşayırdı. Sən də elə deyərsən. Denən, bu boyda şəhərdə qız qəhətliyiydi? Meymun ondan şəkillidi. Nə ürəyin istəyir deyə bilərsən, heç vecimə də deyil!

Qız ucadan danışır, oğlan susurdu. Yanlarından keçən adamların üzündə azacıq da olsa təəccüb yox idi. Bu şəhər nə davalar görmüşdü, nə ayrılıqlara şahidlik eləmişdi. Oğlan sağ əliylə saçlarını qarışdırdı. Topu partlamış uşaq, oğlu əsgər getmiş ana, sevgilisini itirmiş çarəsiz qız görkəmi vardı onun. Gözləri də dolmuşdu.

- Həə, bircə ağlamağın qalmışdı...maygülü...mən ağlamağı neçə ildi tərgitmişəm gedib, sənə nolub, 40 qızla bir dərədə qalmısan?

- Yox, bir qızla Füzulinin yanında.

- Ay amaaan, sən Nizamiylə Füzulini seçəmmirsən? Allah üzümə baxdı ki, sənin kimi bisavada qismət olmadım.

Bir-birlərinin üzündəki belə kədərli gülüşü ancaq kinoda görmüşdülər.

- Nə fərqi, ikisi də Leyli-Məcnundan yazıb da...

- Di tərpən, Məcnunun ruhu şad olsun.

- ...bəs sən?...

- Nə mən? İndi gedirəm evə. Əvvəlcə görüş haqqında anama, dünəndən bizdə düşüb qalmış xalama, bibimə məlumat verəcəm. Onların danlağını, davasını uda-uda yeyib-içəcəm. Elə biləcəklər ki, eynimə alıram onları. Sonra guya hirslənmişəm deyə, qapını çırpıb keçəcəm otağıma. Yaxşıca yatacam. Gecə də durub uşaqların dəftərlərini yoxlayacam. Sabah da məktəbə gedəcəm.

Oğlan nə edəcəyini bilmirdi. Bəlkə o haqlıdır? Arzuladığı bir həyatı yaşamaq üçün ona nə mane ola bilər axı? Bir anlıq özünü güclü hiss etdi. Bəs bu qız?

- Belə getsə, sən doğrudan da evdə qalacaqsan.

- Olsun. Əsas məsələ nədi?

- Əsas məsələ odu ki, çöldə qalmayasan.

- Ay sağ ol. Bax, mənim avtobusum da gəldi...salamat qal...nəsə lazım olsa, telefonumu bilirsən...

- Dayan...axı üzüyü niyə aldın? Birdən onun barmağına olmadı?

- Off! Böyütdürərsiz ya kiçiltdirərsiz, amma dəyişdirməyin, düşər-düşməzi olur...bir də ki...olacaq onun barmağına...

- Nə bilirsən?

- 35 yaşlı qızların hamısının barmaqları eyni olur, balam, arzuları kimi...mən qaçdım...

Qız özünü çatdırıb tərpənməkdə olan avtobusa mindi. Basabas olsa da, birtəhər yer tapıb dayandı. Yanağında çığır açmağa imkan tapmış su damcısını da yarıyolda saxladı. Ağlamağı illər öncə tərgitmişdi axı. Tərgitdirmişdilər.

Uzaqlaşan avtobusun tüstüsü gözlərini acışdırdı oğlanın. Kənara çəkilib qırmızı qutunu ehtiyatla açdı. Üzüyü əlinə aldı. Onu xatırladı. Onun əllərini xatırladı. Hə, olacaqdı onun barmağına. O barmaqları heç unutmayıbmış demə...